17 jaren een leven gedeeld

 

Dat de mens en hond jaren een hechte band hebben is algemeen bekend.

Over het algemeen is de mens meer gebaad bij de verrichtingen van de hond

dan andersom.Dit geldt ook zeker voor ons zoals uit het volgende verhaal zal blijken.    

Toen wij ongeveer 15 jaar geleden begonnen met de sport zoals we die nu beoefenen, was alle begin natuurlijk iets van vallen en weer opstaan.

Door middel van veel te praten met mensen die al wat langer de sport beoefenden maakten wij ons wegwijs in het doolhof van datgene wat hond genoemd wordt.

Een extra uitdaging was natuurlijk dat wij langzamerhand meerdere honden kregen, en daarmee natuurlijk ook vele nieuwe specifieke vragen.

Tot het moment dat Champ in de kleine roedel kwam. Deze fantastische hond zou ons vele dingen leren en zorgen dat wij de inzichten die we op dat moment over honden hadden drastisch zouden veranderen

Toen wij ons voor de allereerste maal met onze toenmalige honden in de sneeuw begaven was het één grote verrassing wat ons daar te wachten zou staan. Voor de honden was het natuurlijk ook allemaal nieuw dus we waren ook erg benieuwd hoe die zouden reageren?

Wij zelf waren sportief ingesteld en hadden ook de stille hoop dat de honden die wij toen hadden het

goed zouden doen in de sneeuw. Per slot van rekening waren het toch sledehonden!

Nou daar hebben we destijds ervaren dat er veel meer bij komt kijken dan simpelweg een aantal honden voor een sleetje spannen en trekken maar! We kwamen van een koude kermis thuis, er ontbrak iets! Was het passie, vuur, of toch inzicht? Er was iets niet goed, lag het aan de honden, of toch aan ons? Wellicht een combinatie van die twee!

Natuurlijk ging ons getob ook andere mushers ( diegene die de sledehondensport beoefend) niet geheel voorbij, en later diezelfde week kregen we een gesprek met de toenmalige eigenaar van onze toen nog erg jonge Champ. Deze persoon zag welke problemen we hadden en ook dat we graag beter wilden, maar dat we eigenlijk een zogenaamd handvat misten. We kregen de mogelijkheid om enkele honden te kopen waaronder Champ.

Champ had net het vorige seizoen een geweldige prestatie geleverd op het W.K, en zou een optimale hond zijn om ons het vak van sledehondenrennen te leren.Plotsklaps werden de rollen omgedraaid, we hoefde niet meer op allerlei manieren uit te vinden hoe we de honden moesten leren wat er van ze verwacht werd. Nee, de kaarten lagen nu anders op tafel en wij waren degene die het vak moesten leren. En niet alleen met betrekking tot de sport, maar ook op een belangrijker vlak, hoe ga je met een hond om, of nog specialer; Hoe ga je met een roedel sledehonden om?

Nadat Champ bij ons in de roedel kwam merkten we dat er langzaam iets veranderde. Dit was na het winterseizoen, wat ongeveer tot maart duurt. In die zomerperiode konden we duidelijk zien dat Champ een positieve invloed had op de groep. Degene die Champ aan ons had verkocht vertelde dat hij een goede leidhond ( voorste hond in het team )zou kunnen worden. We hadden nog niet met Champ kunnen trainen, dus die kwaliteit kon hij ons nog niet laten zien. Wat we wel te zien kregen waren zijn capaciteiten om roedelleider te worden.

Tijdens zijn aanwezigheid die zomer kwam er steeds meer rust en stabiliteit binnen de groep. Zoiets valt natuurlijk op als je elke dag met de honden bezig bent. We brachten steeds meer tijd door tussen de honden en we probeerden zijn gedrag naar de andere honden toe te kopiëren naar een menselijk gedrag richting de honden wat daarop leek. Zo wonderbaarlijk als die zomer voor ons was, zo vernieuwend en geweldig was het eerste winterseizoen met de nieuwe honden en met als leidhond een hond die ons de voorafgaande maanden een blik in zijn eigen wereld gunde. Dit moest een heel apart seizoen worden.

Tijdens die eerste trainingen werd ons direct duidelijk dat wederom Champ degene was die ons iets moest leren, en dat wij degene waren die moesten kijken en luisteren.Alhoewel wij beide een andere taal spraken, gaf hij veel duidelijke signalen aan ons door waar we inmiddels al enig gevoel voor ontwikkeld hadden. Hij was het die ons liet zien, hoe te trainen en hoe er voor te zorgen dat het plezier van beide kanten goed bleef.

Wellicht hadden we dit na verloop van tijd in ons eigen tempo eveneens kunnen aanleren, maar wat zou dan het uiteindelijke resultaat geweest zijn? Tja, dat zijn vragen waar we niet echt aan willen denken, omdat zijn visie ons zoveel voorsprong heeft gegeven.Na verloop van tijd kwamen voor Champ natuurlijk ook de jaren en begon zijn leeftijd mee te tellen.Normaal gesproken gaat rond het 8ste levensjaar de echte topsnelheid uit een hond voor wat de sport betreft. Ook al zijn er natuurlijk uitzonderingen op die regel. Alsof het zo moest zijn had Champ voor ons nog één laatste verrassing in petto. Op zijn 10e jaar voelde wij dat hij zijn laatste kilometers voor het team zou gaan lopen. Ook hierin was hij degene die de tijd en plaats had uitgezocht om dit te doen. Op dezelfde locatie als waar onze wegen zich voor de eerste maal kruisten, ging hij halverwege een training ( nog steeds voorop in het team) volop in de ankers, ging zitten midden op het parcours, draaide zich om en richtte zijn bruine ogen naar mij, alsof hij zeggen wou:” baas wat denk je er van? “

Hij heeft vanaf die dag zijn welverdiende rust gekregen, en je kon ook zien dat hij zich daarbij had neergelegd. Geen onrust te bespeuren als het team op weg was tijdens de training.Als roedelleider werd hij inmiddels bijgestaan door een zeer stabiele teef en samen met deze hond zag je hem berustten en gaf hij het stokje van alphadier over aan haar. Deze overdracht ging zeer geleidelijk. Ondertussen kwamen ook voor Champ de gebreken die bij ouderdom voorkomen, zoals een slechter hoor- en zicht vermogen. Tevens merkten we dat hij wat last begon te krijgen van zijn geestelijke staat. Het laatste levensjaar was er een vorm van altzheimer. Hij was dan ook regelmatig in de war en tijdens de wedstrijden en trainingen waarbij de honden los mogen lopen, was hij nogal eens de weg kwijt, en we moesten dit dan ook goed in de gaten houden.

De laatste avond van zijn leven merkten we dat zijn achterhand het niet meer hield. We hebben samen in de woonkamer geslapen en het was voor ons beiden een lange slapeloze nacht.Terwijl hij zich s’nachts nog wel berustte in zijn lot, moest en zou hij s’morgens nog naar zijn soortgenoten. Het was zwaar om te zien hoe hij met zijn laatste krachten tussen de andere hondenstrompelde, en zo nog zijn laatste ronde en plichtplegingen verrichtte.Daarna kwam de lange zware weg naar de dierenarts alwaar aan zijn lijdensweg door middel van een spuitje een einde kwam.

We hebben Champ op een eerbiedige manier in laten slapen en begraven op de plaats waar hij thuishoort, in de speelweide bij zijn roedel.

In onze gedachten en in onze hart zal dit bijzondere dier altijd bij ons zijn.